مجالی برای دلخوشی
چه زیباست جستجوی دوستی قدیمی و عاقبت، یافتن او در دنیایی مجازی
جویا شدن از حال و روزش پس از سال ها بی خبری
هر کس در پی سرنوشتی نامعلوم رفته و حال، دست تقدیر به مدد تکنولوژی روز باز این دو را از فرسنگها فاصله در کنار هم می نشاند
ارتباطات ما آدم های آخرالزمان نیز، خود داستان غریبی است
همین عزیزان و دوستان سالهای شیرین کودکی و نوجوانی را که از نزدیک ببینی حرفی برای گفتن نداری، تداعی خاطرات شیرین آن دوران نیز سخت و دشوار می نماید
... گویا همه انسانهای زمان "حال" شده ایم و تنها به فکر "اکنون" هستیم.
هجمه همه جانبه اطلاعات از سپیده دم تا شامگاه مجالی برای تامل و تفکر یا حتی رویا پردازی و تخیل باقی نمی گذارد. زندگی مدرن و سریع ماشینی شهری از ما روباتهایی بی احساس خواهد ساخت، کافیست در چهره رهگذران بنگری، فقط کودکانند که با تبسمی از نگاه تو پذیرایی می کنند، پدران و مادرانشان چنان درگیر مسایل و مشکلاتی نظیر تورم، تحریم، گرانی، بیکاری و نبود امنیت شغلی،عدم آرامش و آسایش روانی ناشی از نبود امنیت و زورگیری، نبود اطمینان از آینده ای روشن برای خود و فرزندانشان هستند که شیرینی لبخند را از یاد برده با آستانه تحمل کم ، آماده انفجارند. اینهمه ، فرصتی برای مطالعه یک کتاب مفید روانشناسی تربیتی ،دیوان شعر یا در کنار خانواده لحظات شادی را گذراندن باقی نمی گذارد، همه با جنب و جوشی بیهوده در تکاپو برای رسیدن به هیچ....
خدایا این سهم مردمان خوب وطن من نیست، آنها شایسته بهترینها هستند
خدایا خودت رحم کن....
جویا شدن از حال و روزش پس از سال ها بی خبری
هر کس در پی سرنوشتی نامعلوم رفته و حال، دست تقدیر به مدد تکنولوژی روز باز این دو را از فرسنگها فاصله در کنار هم می نشاند
ارتباطات ما آدم های آخرالزمان نیز، خود داستان غریبی است
همین عزیزان و دوستان سالهای شیرین کودکی و نوجوانی را که از نزدیک ببینی حرفی برای گفتن نداری، تداعی خاطرات شیرین آن دوران نیز سخت و دشوار می نماید
... گویا همه انسانهای زمان "حال" شده ایم و تنها به فکر "اکنون" هستیم.
هجمه همه جانبه اطلاعات از سپیده دم تا شامگاه مجالی برای تامل و تفکر یا حتی رویا پردازی و تخیل باقی نمی گذارد. زندگی مدرن و سریع ماشینی شهری از ما روباتهایی بی احساس خواهد ساخت، کافیست در چهره رهگذران بنگری، فقط کودکانند که با تبسمی از نگاه تو پذیرایی می کنند، پدران و مادرانشان چنان درگیر مسایل و مشکلاتی نظیر تورم، تحریم، گرانی، بیکاری و نبود امنیت شغلی،عدم آرامش و آسایش روانی ناشی از نبود امنیت و زورگیری، نبود اطمینان از آینده ای روشن برای خود و فرزندانشان هستند که شیرینی لبخند را از یاد برده با آستانه تحمل کم ، آماده انفجارند. اینهمه ، فرصتی برای مطالعه یک کتاب مفید روانشناسی تربیتی ،دیوان شعر یا در کنار خانواده لحظات شادی را گذراندن باقی نمی گذارد، همه با جنب و جوشی بیهوده در تکاپو برای رسیدن به هیچ....
خدایا این سهم مردمان خوب وطن من نیست، آنها شایسته بهترینها هستند
خدایا خودت رحم کن....
قادري
[ شنبه 09 دی 1391 ] [ 15:01 ] [ علي اصغر ]
[
ارسال نظر(5)
]